کنوانسیون پاریس در خصوص حمایت از مالکیت صنعتی 1883
Paris Convention for the Protection of Industrial Property (1883)
کنوانسیون پاریس در سال 1883 منعقد و در سالهای 1900 ،1911 ،1925، 1934 ، 1958 ، 1967 مورد تجدید نظرقرار گرفت و در سال 1979 اصلاح گردید . کنوانسیون دارای 30 ماده است که برخی از مواد آن به تناسب اصلاحات بعمل آمده بصورت مکرر ، ثالث ، رابع ، خامس و غیره بدان افزوده گردید.
همانطور که ازعنوان کنوانسیون بر می آید ، کنوانسیون در خصوص حق بهره برداری انحصاری patent طرحهای صنعتی ، مدلهای کاربردی ( نوعی از حق بهره برداری انتفاعی در مقیاس محدود که در قوانین برخی از کشورها پیش بینی شده است) ، نامهای تجاری ، نشانهای جغرافیایی ( نشانهای مربوط به منبع و نامگذاری مبدأ کالا ) و مقابله با رقابت نامشروع است.
مقررات اساسی کنوانسیون به سه طبقه عمده تقسیم می شوند: رفتار ملی ، حق تقدم و قواعد مشترک .
کنوانسیون پاریس طی مواد 1و2 مقرر می دارد که دول عضو کنوانسیون در رابطه با حمایت از مالکیت صنعتی باید همان حمایت هایی را که برای اتباع خود مقرر می دارند برای اتباع سایر کشورهای عضو قائل باشند. کنوانسیون در رابطه با اتباع کشورهای غیر عضو مقرر داشته است چنانچه دارای اقامت در یک عضو بوده و یا درای تشکیلات تجاری و صتعتی کارا در یکی از کشورهای عضو باشند تحت شمول این بند قرارمی گیرند.
در رابطه با حق تقدم کنوانسیون تأسیسی را بنفع مخترعین و مبتکرین پیش بینی کرده است تا چنانچه بلحاظ زمانی در اقدام به ثبت اختراع مقدم بر هر شخصی در سایر کشورهای عضو باشد بتواند در فرصت مقتضی 12 ماهه در مورد حق بهره برداری انحصاری و 6 ماهه برای طرحهای صنعتی وتجاری از حق تقدم بهره برده و درخواست ثبت خود را به کشور مقتضی ارائه دهد. بدین ترتیب شخصی که اولین تقاضای ثبت را تقدیم داشته است در هر کشور عضو دیگری بمدت 12 یا 6 ماه از این حق برخوردار بوده و به مثابه آنست که در همان تاریخ اولین تقاضای ثبت درخواست وی تقدیم شده است. بنا براین شخصی که اولین تقاضای ثبت را داده است نسبت به اشخاص دیگری که نسبت به همان اختراع یا علامت تجاری درخواست ثبت به نام خود می نمایند از تقدم و الویت در مدت زمان مذکور برخوردار است.
علاوه بر این طی مدت حق تقدم هیچ ارائه عمومی موضوعاتی نظیرموضوع اختراع و حراج وسایلی که علامت تجاری مورد نظر را داراست یا طرح صنعتی منظور در آن بکار گرفته شده است تأثیری در حق تقدم شخصی که اولین تقاضای ثبت را داده است ندارد.
کنوانسیون پاریس همچنین قواعد مشترکی را پیش بینی نموده است که دول عضو بایستی آنرا رعایت کنند که عمده آن بشرح ذیل است :
1- در رابطه با حق بهره برداری انحصاری ( ورقه اختراع) هر حق بهره برداری انحصاری اعطایی درهر یک از کشورهای متعاهد مستقل از دیگران است : اعطای حق بهره برداری انحصاری توسط یک کشور متعاهد دیگری را ملزم به اعطای آن حق نمی نماید ؛ از اعطای حق بهره برداری انحصاری در هیچ کشور متعاهدی به استناد اینکه کشور دیگری از اعطای این حق خودداری نموده یا آن را باطل دانسته و یا خاتمه داده است خودداری نمی شود.
مخترع حق دارد که نامش در ورقه اختراع ذکر گردد.
نبایستی بر اساس اینکه طبق قوانین تولیدی که حق بهره برداری انحصاری را دریافت می دارد ویا محصولی که از آن منتج می شود ممنوعیت ویا محدودیت در فروش دارند از اعطای پتنت خودداری نمود و یا آنرا غیر معتبر شناخت. هر دولت متعاهد کنوانسیون که اقدامات قانونی جهت اعطای مجوز اجباری compulsory license برای جلوگیری از سوء استفاده ای که ممکن است از حق انحصاری اعطایی از طریق پتنت شود بایستی محدودیت های خاصی را لحاظ دارد . بنابراین مجوزهای اجباری ( مجوزی که از طرف مقامات دولتی و نه مالک حق بهره برداری انحصاری صادر می گردد). بر اساس شکست در بکارگیری اختراع غف وفتی اعطا می شود که درخواستی سه یا چهارسال پس از عدم موفقیت در بکار گیری اختراع و یا کارکرد نامناسب اختراع دارای پتنت تسلیم شده باشد ، لیکن در صورتیکه صاحب حق بهره برداری انحصاری دلایل مشروعی در رابطه با عدم اقدام برای بکارگیری اختراع ارائه دهد از اعطای مجوز اجباری خودداری می شود.
ب – در مورد علائم کنوانسیون پاریس شرایطی را برای تقاضای ثبت علائم مشخص نکرده است بنابراین طبق قوانین داخلی کشورها با علائم برخورد می شود . متعاقبا هیچ تقاضای ثبت علامتی که توسط اتباع کشورهای متعاهد تسلیم می شود نمی تواند براساس اینکه ثبت یا تجدید آن در کشور مبدأ انجام نشد از ثبت آن خودداری ویا ثبت آن را غیر معتبر بشمارد . هرگاه ثبت نشان یا علامتی بدست آمد در یک کشور عضو این ثبت مستقل از ثبت احتمالی آن در سایر کشورها وکشور مبدأ است ؛ متعاقبا مدت زمان (دوره) ثبت نشان یا لغو آن در یک کشور متعاهد تأثیری در اعتبار ثبت در سایر دول متعاهد ندارد.
وقتی که یک نشان در کشور مبدأ به ثبت رسید باید بنا به درخواست در سایر کشورهای متعدهد تقاضای ثبت مورد قبول واقع شود و حمایت از فرم اولیه شان بعمل آید . با این وجود ممکن است از ثبت آن در موارد مشخص خودداری شود ، برای مثال وقتی که به حقوق شخص ثالثی تجاوز شود،وقتیکه نشان فاقد ویژگی مشخصی باشد، وقتیکه برخلاف اخلاق حسنه یا نطم عمومی باشد یا دارای طبیعتی است که عامه را گمراه می کند.
اگراستفاده از نشان ثبت شده در کشور ضروری است ثبت نشان را نمی توان باطل کرد مگر اینکه دوره معقولی از آن گذشته باشد وفقط وقتی که صاحب آن نتواند مسامحه خود را توجیه نماید.
هر دولت متعاهدی باید از ثبت نشانهایی که شامل کپی تقلید یا ترجمه هستند و موجب گمراهی اند خودداری نماید و ثبت آنرا ممنوع تماید واین ام همچنین در مورد نشانهایی که از قبل معرف مردمند و نشانی است که حقوق آنرا اشخاص دیگری دارند و برای کالای مشابه و یکسان بکار رود البته بنا به تخیض مقامات صالحه حاکم است.
همچنین دول متعاهد می بایست از ثبت نشانهایی که در آنها بدون مجوز لازم از علائم نظامی ، نشانهای رسمی دولتی و دولت متعاهد دیگر استفاده شده خودداری نمایند و همچنین آنرا ممنوع کنند به شرط آنکه آنها به اطلاع دفتر بین المللی وایپو رسانید ه شده باشند. همین مقررات در رابطه با نشانهای نظامی ، پرچم ، علائم ، نامهای اختصاری و اسامی سازمانهای بین المللی خاص اعمال می شود.
حمایت از علائم یا نشانهای مشترک ( دستجمعی )
ج – در رابطه با طرحهای صنعتی : طرحهای صنعتی باید در کشورهای متعاهد مورد حمایت قرار گیرند و از حمایت نبایستی چشم پوشی شود بر این اساس که کالاهایی که طرح را تشکیل دهند در آن کشور تولید نمی شوند.
د- در رابطه با نامهای تجاری : از نامهای تجاری بایستی حمایت بعمل آید بدون اینکه الزامی برای اقدام برای ثبت وجود داشته باشد.
ه – در رابطه بانشان منبع یا مبدأ : دول متعاهد بایستی اقداماتی را در برابر استفاده مستقیم یا غیر مستقیم از نشانهای غلط منبع کالا یا هویت تولید کننده ، کارخانه سازنده یا تاجر بعمل آورند.
و- در رابطه با رقابت نامشروع : دول عضو می بایست حمایت مؤثر علیه رقابت ناسالم بعمل آورند.اتحادیه پاریس که توسط کنوانسیون تشکیل گردید دارای یک مجمع و یک کمیته اجرایی است . هر دولت عضو اتحادیه که حد اقل به مقررات نهایی قانون استکهلم 1967 پیوسته است عضو مجمع است . کمیته اجرایی ازمیان اعضای اتحادیه بجز سوئیس که بواسطه مقامش در آن عضو است انتخاب می شوند.
تدوین برنامه دوسالانه و بودجه وایپو- تا آنحدی که مربوط به اتحادیه پاریس است- وظیفه مجمع است.
کنوانسیون پاریس در سال 1883 منعقد در سال 1900 در بروکسل تجدید نظر در 1911 در واشنگتن در سال 1925 در لاهه 1934 در لندن ، 1958 در لیسبون و 1967 در استکهلم مورد بازبینی قرار گرفت و در سال 1979 اصلاح گردید.
کنوانسیون برای همه دول باز است . اسناد تصویب یا الحاق باید به دبیرکل وایپو سپرده شود.
توضیح :مطلب فوق از سایت سازمان جهانی مالکیت فکریhttp://www.wipo.int/portal/index.html.en بخش معاهدات نقل گردیده است.
Paris Convention for the Protection of Industrial Property (1883)
کنوانسیون پاریس در سال 1883 منعقد و در سالهای 1900 ،1911 ،1925، 1934 ، 1958 ، 1967 مورد تجدید نظرقرار گرفت و در سال 1979 اصلاح گردید . کنوانسیون دارای 30 ماده است که برخی از مواد آن به تناسب اصلاحات بعمل آمده بصورت مکرر ، ثالث ، رابع ، خامس و غیره بدان افزوده گردید.
همانطور که ازعنوان کنوانسیون بر می آید ، کنوانسیون در خصوص حق بهره برداری انحصاری patent طرحهای صنعتی ، مدلهای کاربردی ( نوعی از حق بهره برداری انتفاعی در مقیاس محدود که در قوانین برخی از کشورها پیش بینی شده است) ، نامهای تجاری ، نشانهای جغرافیایی ( نشانهای مربوط به منبع و نامگذاری مبدأ کالا ) و مقابله با رقابت نامشروع است.
مقررات اساسی کنوانسیون به سه طبقه عمده تقسیم می شوند: رفتار ملی ، حق تقدم و قواعد مشترک .
کنوانسیون پاریس طی مواد 1و2 مقرر می دارد که دول عضو کنوانسیون در رابطه با حمایت از مالکیت صنعتی باید همان حمایت هایی را که برای اتباع خود مقرر می دارند برای اتباع سایر کشورهای عضو قائل باشند. کنوانسیون در رابطه با اتباع کشورهای غیر عضو مقرر داشته است چنانچه دارای اقامت در یک عضو بوده و یا درای تشکیلات تجاری و صتعتی کارا در یکی از کشورهای عضو باشند تحت شمول این بند قرارمی گیرند.
در رابطه با حق تقدم کنوانسیون تأسیسی را بنفع مخترعین و مبتکرین پیش بینی کرده است تا چنانچه بلحاظ زمانی در اقدام به ثبت اختراع مقدم بر هر شخصی در سایر کشورهای عضو باشد بتواند در فرصت مقتضی 12 ماهه در مورد حق بهره برداری انحصاری و 6 ماهه برای طرحهای صنعتی وتجاری از حق تقدم بهره برده و درخواست ثبت خود را به کشور مقتضی ارائه دهد. بدین ترتیب شخصی که اولین تقاضای ثبت را تقدیم داشته است در هر کشور عضو دیگری بمدت 12 یا 6 ماه از این حق برخوردار بوده و به مثابه آنست که در همان تاریخ اولین تقاضای ثبت درخواست وی تقدیم شده است. بنا براین شخصی که اولین تقاضای ثبت را داده است نسبت به اشخاص دیگری که نسبت به همان اختراع یا علامت تجاری درخواست ثبت به نام خود می نمایند از تقدم و الویت در مدت زمان مذکور برخوردار است.
علاوه بر این طی مدت حق تقدم هیچ ارائه عمومی موضوعاتی نظیرموضوع اختراع و حراج وسایلی که علامت تجاری مورد نظر را داراست یا طرح صنعتی منظور در آن بکار گرفته شده است تأثیری در حق تقدم شخصی که اولین تقاضای ثبت را داده است ندارد.
کنوانسیون پاریس همچنین قواعد مشترکی را پیش بینی نموده است که دول عضو بایستی آنرا رعایت کنند که عمده آن بشرح ذیل است :
1- در رابطه با حق بهره برداری انحصاری ( ورقه اختراع) هر حق بهره برداری انحصاری اعطایی درهر یک از کشورهای متعاهد مستقل از دیگران است : اعطای حق بهره برداری انحصاری توسط یک کشور متعاهد دیگری را ملزم به اعطای آن حق نمی نماید ؛ از اعطای حق بهره برداری انحصاری در هیچ کشور متعاهدی به استناد اینکه کشور دیگری از اعطای این حق خودداری نموده یا آن را باطل دانسته و یا خاتمه داده است خودداری نمی شود.
مخترع حق دارد که نامش در ورقه اختراع ذکر گردد.
نبایستی بر اساس اینکه طبق قوانین تولیدی که حق بهره برداری انحصاری را دریافت می دارد ویا محصولی که از آن منتج می شود ممنوعیت ویا محدودیت در فروش دارند از اعطای پتنت خودداری نمود و یا آنرا غیر معتبر شناخت. هر دولت متعاهد کنوانسیون که اقدامات قانونی جهت اعطای مجوز اجباری compulsory license برای جلوگیری از سوء استفاده ای که ممکن است از حق انحصاری اعطایی از طریق پتنت شود بایستی محدودیت های خاصی را لحاظ دارد . بنابراین مجوزهای اجباری ( مجوزی که از طرف مقامات دولتی و نه مالک حق بهره برداری انحصاری صادر می گردد). بر اساس شکست در بکارگیری اختراع غف وفتی اعطا می شود که درخواستی سه یا چهارسال پس از عدم موفقیت در بکار گیری اختراع و یا کارکرد نامناسب اختراع دارای پتنت تسلیم شده باشد ، لیکن در صورتیکه صاحب حق بهره برداری انحصاری دلایل مشروعی در رابطه با عدم اقدام برای بکارگیری اختراع ارائه دهد از اعطای مجوز اجباری خودداری می شود.
ب – در مورد علائم کنوانسیون پاریس شرایطی را برای تقاضای ثبت علائم مشخص نکرده است بنابراین طبق قوانین داخلی کشورها با علائم برخورد می شود . متعاقبا هیچ تقاضای ثبت علامتی که توسط اتباع کشورهای متعاهد تسلیم می شود نمی تواند براساس اینکه ثبت یا تجدید آن در کشور مبدأ انجام نشد از ثبت آن خودداری ویا ثبت آن را غیر معتبر بشمارد . هرگاه ثبت نشان یا علامتی بدست آمد در یک کشور عضو این ثبت مستقل از ثبت احتمالی آن در سایر کشورها وکشور مبدأ است ؛ متعاقبا مدت زمان (دوره) ثبت نشان یا لغو آن در یک کشور متعاهد تأثیری در اعتبار ثبت در سایر دول متعاهد ندارد.
وقتی که یک نشان در کشور مبدأ به ثبت رسید باید بنا به درخواست در سایر کشورهای متعدهد تقاضای ثبت مورد قبول واقع شود و حمایت از فرم اولیه شان بعمل آید . با این وجود ممکن است از ثبت آن در موارد مشخص خودداری شود ، برای مثال وقتی که به حقوق شخص ثالثی تجاوز شود،وقتیکه نشان فاقد ویژگی مشخصی باشد، وقتیکه برخلاف اخلاق حسنه یا نطم عمومی باشد یا دارای طبیعتی است که عامه را گمراه می کند.
اگراستفاده از نشان ثبت شده در کشور ضروری است ثبت نشان را نمی توان باطل کرد مگر اینکه دوره معقولی از آن گذشته باشد وفقط وقتی که صاحب آن نتواند مسامحه خود را توجیه نماید.
هر دولت متعاهدی باید از ثبت نشانهایی که شامل کپی تقلید یا ترجمه هستند و موجب گمراهی اند خودداری نماید و ثبت آنرا ممنوع تماید واین ام همچنین در مورد نشانهایی که از قبل معرف مردمند و نشانی است که حقوق آنرا اشخاص دیگری دارند و برای کالای مشابه و یکسان بکار رود البته بنا به تخیض مقامات صالحه حاکم است.
همچنین دول متعاهد می بایست از ثبت نشانهایی که در آنها بدون مجوز لازم از علائم نظامی ، نشانهای رسمی دولتی و دولت متعاهد دیگر استفاده شده خودداری نمایند و همچنین آنرا ممنوع کنند به شرط آنکه آنها به اطلاع دفتر بین المللی وایپو رسانید ه شده باشند. همین مقررات در رابطه با نشانهای نظامی ، پرچم ، علائم ، نامهای اختصاری و اسامی سازمانهای بین المللی خاص اعمال می شود.
حمایت از علائم یا نشانهای مشترک ( دستجمعی )
ج – در رابطه با طرحهای صنعتی : طرحهای صنعتی باید در کشورهای متعاهد مورد حمایت قرار گیرند و از حمایت نبایستی چشم پوشی شود بر این اساس که کالاهایی که طرح را تشکیل دهند در آن کشور تولید نمی شوند.
د- در رابطه با نامهای تجاری : از نامهای تجاری بایستی حمایت بعمل آید بدون اینکه الزامی برای اقدام برای ثبت وجود داشته باشد.
ه – در رابطه بانشان منبع یا مبدأ : دول متعاهد بایستی اقداماتی را در برابر استفاده مستقیم یا غیر مستقیم از نشانهای غلط منبع کالا یا هویت تولید کننده ، کارخانه سازنده یا تاجر بعمل آورند.
و- در رابطه با رقابت نامشروع : دول عضو می بایست حمایت مؤثر علیه رقابت ناسالم بعمل آورند.اتحادیه پاریس که توسط کنوانسیون تشکیل گردید دارای یک مجمع و یک کمیته اجرایی است . هر دولت عضو اتحادیه که حد اقل به مقررات نهایی قانون استکهلم 1967 پیوسته است عضو مجمع است . کمیته اجرایی ازمیان اعضای اتحادیه بجز سوئیس که بواسطه مقامش در آن عضو است انتخاب می شوند.
تدوین برنامه دوسالانه و بودجه وایپو- تا آنحدی که مربوط به اتحادیه پاریس است- وظیفه مجمع است.
کنوانسیون پاریس در سال 1883 منعقد در سال 1900 در بروکسل تجدید نظر در 1911 در واشنگتن در سال 1925 در لاهه 1934 در لندن ، 1958 در لیسبون و 1967 در استکهلم مورد بازبینی قرار گرفت و در سال 1979 اصلاح گردید.
کنوانسیون برای همه دول باز است . اسناد تصویب یا الحاق باید به دبیرکل وایپو سپرده شود.
توضیح :مطلب فوق از سایت سازمان جهانی مالکیت فکریhttp://www.wipo.int/portal/index.html.en بخش معاهدات نقل گردیده است.
No comments:
Post a Comment